قصه ما قصه یک نگاه عاشق شدن نبود
قصه لیلی ومجنون نبود
قصه شاه و گدای عاشق نبود
قصه از کجا شروع شد
از دم کلاس احساس از صدای جزوه ی ناز
زیر چشمی یک دگر را یاد کردن
پنهانی به قرار عشق رفتن
نگاه یک دگر را دزدیدن
قصه ی ما قصه جنجال خدا ست
زمین و آسمان را به یکدیگر دوختن
قصه ما بی انتهاست فعلا
قصه مرگ خداست فعلا
من غرق تمنا بودم و او؛ نگاه ساده ای داشت
من و یک دنیا آرزو؛ ای کاش او هم هچو من آرزوی داشت
دلم می خواست که عشق را برایش به تصویر می کشیدم
دلم می خواست تمنا را فریاد کنم
میان شاید و حسرت خیالم آواره بود
که شاید.....
ولی حسرت صدای فریاد داشت
نگاهم غرق تمنا بود
ناله ای از صدای حسرتم از دل برخواست
آهی از درد کشید گفت :
من از طرز نگاه تو امید مبهمی دارم
نگاهت را نگیر از من که با آن عالمی دارم
چگونه میتوان به آن که رنگ را نمی فهمد زیبایی دنیا را تعریف کرد
و به آن پرنده که عمری در قفس مانده شوق پریدن را آموخت
و به آنان گفت که زمینی را که با خون آبیاری کرده اید گندم نخوا هد داد
وحالا :
پرواز دسته جمعی مرغابیان شاد
بر پرنیان آبی روشن
در صبح تابناک طلایی
آه
ای آرزوی پاک رهایی .
دیگر این بیداد کار صحنه آرا نیست
حکم قانون حیات و کار دنیا نیست
پهنه این صحنه را زشتی چنان در خود فرو برده
که دیگر بازی پروانه ها هم هیچ زیبا نیست
امروز تو مغازه نشسته بودم که یه مشتری بحرینی داخل مغازه شد
چندتا از جنس ها رو قیمت کرد و با تعجب پرسید؟
من چند سال پیش هم ایران اومدم از اون موقع اجناس خیلی قیمت شون بالا رفته
یه آهی به تلخی کشیدم و گفتم:
خدا لعنت کند اون کسی رو که عامل این گرونی ها شده
مرد عرب پرسید : عامل این گرونی ها چیه؟
گفتم نپرس چی , بهتره بپرسی کی
خوب اون هم پرسید کی؟
من هم اسم بردم .
در ادامه حرف هاش گفت : تو بحرین هم همه از این وا قعه و نارا ضی بودن مردم
ایران خبر دارن و حتی وقایع انتخابات ایران و وقایع بعد از انتخابات رو دنبال کردن
اون انگشتانشو به نشانه پیروزی بالا برد وبه من گفت صدای سبز شما همه جای دنیا
پیچیده وبه عربی گفت: ظلم پایدار نیست به گرمی با اون خدا حافظی کردم
اون مرد عرب باعث شد تا من نظرم نسبت به عرب ها کمی تغییر کنه وتو دل خودم
گفتم:
ما فریاد می زنیم تا صدایمان گوش هر ظالمی رو کر کنه
زنده باد صدای سبز ما
به اون دیوار از خیلی وقت بود که نگاه میکردم اون دیوار آجری خیلی برام قشنگ بود
خیلی اون دیوار رو دوست داشتم اما میدونستم اون دیوار زمانی دیوار یک زندان بوده
این قضیه برام اهمیت نداشت و اون دیوار شده بود سر پناهی برای من
پشت اون دیوار گاهی برای خودم کاخ بزرگ , باغی قشنگ و زندگی زیبا فرض میکردم
ولی بعضی وقت ها پشت اون دیوار معنای دیگه ای داشت یک سراب یا یک بیابان
می تر سیدم به پشت اون دیوار نگاه کنم چون می ترسیدم پشت اون دیوار همون بیابان و
سراب باشه و از باغ قشنگ خبری نباشه
به امید این که گذر زمان خودش پشت دیوار رو برام روشن کنه هر روز از کنار اون دیوار
عبور میکردم
هر روز کنار هم بودیم من به اون نگاه میکردم اون هم به من, اون برام از خوبی ها میگفت
از آدم های که دیده از ........
حرف های قشنگ اون دیوار همیشه تو ذهن من بود دل سوخته ای داشت که اون رو از
من پنهان می کرد
من سعی می کردم خودم رو بزرگ نشون بدم حتی اگه شده با دروغ چون می ترسیدم
اون رو از دست بدم
هر چی از اشنایی من و دیوار می گذشت وابستگی ما به هم بیشتر میشد
دیوار می خواست ازمن پنهون کنه که قبلا دیوار زندون بوده به دروغ می گفت پاک ترین
دیوار دنیاست ولی چشم من فقط خوبی میدید دروغ هاش هم برام قشنگ بود توی ذهنم
برای دروغ هاش دلیل درست می کردم
سوال های زیادی رو باید ازش می پرسیدم ولی هیچ کدوم از این سوال ها تو زبونم
نمی چرخید
پیش خودم میگفتم یک روز ازش میپرسم :
ای دیوارچرا.........................
ولی گذر زمان اجازه نداد دهانم رو باز کنم وقتی تونستم بپرسم که اون دیوار دیگه نبود
قرن ما روزگار مرگ انسانیت است
سینه دنیا ز خوبی ها تهی است
صحبت از آزادگی پاکی مروت ابلهی است
صحبت از موسی و عیسی و محمد نا بجاست
قرن ما روز گار مرگ انسانیت است
صحبت از پزمردن یک برگ نیست
فرض کن : مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض کن : جنگل بیابان بود از روز نخست در کویری سوت وکور
در میان مردمی با این مصیب ها صبور
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است ...
